Skip to main content
l'amour gagne toujours

L'amour gagne toujours

Een goeie vier maand geleden, zwaar onder de indruk van de aanslagen in Parijs, maakte ik een doosje: L’amour gagne toujours. Defirmadanktu, het is een soort therapeutische uitlaatklep, besef ik nu. Een manier om onnozeliteiten te kanaliseren, maar ook verdriet en onmacht. 

Dat het goede altijd overwint, het is één van de grootste clichés ter wereld. Een beeld dat je als kleine uk met de paplepel binnen krijgt. Want in sprookjes wordt de draak altijd verslaan. Naarmate mijn schoenmaat groeide, kwam ook het besef dat het leven verre van een sprookje is. Maar de gedachte dat de liefde overeind blijft en zelfs de grenzen van de dood kan overstijgen, is nooit gaan wankelen.

Een vriendin die kort na de aanslagen op citytrip vertrok, nam het doosje -gelukkig te klein om als verdacht bompakket aanzien te worden-  mee naar Parijs met de instructie om het ergens op een openbare plaats achter te laten.  Ik hoop dat het her en der nog circuleert. Een klein lichtje in de grote lichtstad. Een doosje met alsmaar meer liefde in.

Dear finder of this box,   Write your name on the list, put all your love into this little box and leave it somewhere else in the city, for someone else to find. Parce que l'amour gagne toujours. Love always wins.

l'amour gagne toujours

Vandaag maakte ik een nieuw doosje. Eéntje voor Brussel deze keer. Een poging om betekenis te geven aan een wereld waarin het makkelijk is om te verglijden in wantrouwen en zwart-wit denkbeelden. Ik steek er al mijn liefde in en ik geef het door.  Als je het ooit zou zien passeren: ik nodig je uit om hetzelfde te doen.

Dat de liefde altijd overwint... voor sommigen misschien een zweverige gedachte. Het tegendeel is waar. Het zet ons nondedju met de voeten op de grond! Liefde en kwetsbaarheid, hoe broos en makkelijk aan flarden geschoten ook, het is de basis van alle menselijke weerbaarheid en veerkracht. Ik ben ervan overtuigd dat we ons daarop moeten richten. Niet elk voor zich, maar samen. L’union fait la force. En hoe kunnen we dit beter doen dan in het onderwijs, jeugdwerk, verenigingen, met cultuur, welzijnswerk...  Het troost me heel erg dat we voorbije zondag met duizenden paradeerders van HART BOVEN HARD dezelfde boodschap uitdroegen. En het maakt me kwaad dat we hiervoor tout court moèten betogen, dat dit ook geen vanzelfsprekendheid is voor onze regering, die meer dan eens winst boven waarde stelt. Zelfs in die mate dat het langzaamaan verstikt. Mensen in ademnood zoeken extremen op. Meer zuurstof en menselijkheid hebben we nodig in deze wereld. We moeten onze liefde en kwetsbaarheid tonen. En wees niet bang, want in onze kwetsbaarheid zijn we sterker dan we denken.

Zo’n klein luciferdoosje, het is een pietluttige symbolische ingreep in de realiteit. Het is het enige dat ik kan doen.

"I’m not afraid of terrorism at all. I’m afraid of loss of our freedom, loss of mobility, loss of global comradeship." - Patti Smith

En niet te vergeten, ook nog een doosje voor Ivoorkust, Jemen, Nigeria, Jakarta, Bagdad, Damascus, Lahore ... De lijst is veel te lang.

 

 

Delen: